برو بچ در جریانند که خود من از عاشقان کوی فیلم و سینما هستم و خواهم بود! ولی اگر سری به اوضاع فعلی سینما و فیلمهای روی پرده بزنید باورتان نمیشود که اوضاع بحرانیست.از چه نظر؟
در ماهها و شاید بتوان گفت سالهای اخیر دو طیف فیلم روی پرده های سینما رفته.فیلمهای طنز و فیلمهای اجتماعی- ملودرام. کاری که به گذشته نداشته باشیم و فقط به فیلمهای الان نگاهی بکنیم در طیف اول یعنی فیلمهای طنز، مثلا فیلم {تو و من} را داریم که به مانکن خانه بیشتر شبیه است تا به فیلم! با صحنه هایی سراسر لوده و فول گناه! فیلمی که نه شخصیت سینمایی دارد و نه در آن بویی از عفت به مشام میرسد.بگذریم!
و بعد در طیف دوم و اصلی به فیلمهای تازه به اکران رسیده و توقیفی های سابق! میرسیم که کلی جنجال به راه انداختند تا در پایان خط به اکران برسند و اینند که میبینم.!
نمونه اش فیلم {بیخود و بی جهت} کاهانی بود که بیخود و بیجهت مرا به سینما کشاند و با نفرت ازآن خارج کرد. کاری به ارزش هنری فیلم ندارم چون شخصا فقط یک سینمابین! هستم و نه منتقد. ولی چگونه میتوانم از اوضاع غیراخلاقی فیلم دم نزنم در حالی که درک اینکه این فیلم سراسر آلوده و در پیچ و خم بدساختاری بود ضریب هوشی به اندازه یک ارزن میخواهد و نه بیشتر! این فیلم همان راهی را میرود که {زندگی خصوصی} فرح بخش و {پوپک و مش ماشاله} و {هرچه خدا بخواهد} و {من مادرهستم} جیرانی میروند. همه در یک جهت با غرض یا بی غرض دارند چیزهایی را که نباید و کارهایی را که نباید و حرفهایی را که نباید نشان میدهند و میکنند و میزنند! واقعا نمیدانم قصدشان اینست یا ناآگاهانه اینگونه میکنند ولی در هرحالت اینگونه سرانجام ندارد.قرار نبود سینما=فحشا بشود ولی...؟
آیا نمیتوان مانند {جدایی نادر} و {درباره الی} فرهادی و {مرهم}داوود نژاد و {اینجا بدون من}توکلی و {هفت دقیقه تا پاییز} امینی و خیلیهای دیگر فیلم-اجتماعی- ساخت و پرده دری نکرد؟؟ شاید دیگر نه!